Short fic :รักงงๆของผมกับยองโฮ-JohnJae-

อันนี้ออกแนวน่ารักๆนะคะ

Cr.unsplash.com : Hello I'm Nik 

ผมเป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนที่ไม่ใช่ใครที่ไหนที่จะเข้าได้ เพราะต้องผ่านการสอบที่เข้มข้น การทดสอบสมรรถภาพทางร่างกาย ทดสอบจิตใจ จนได้เข้ามาสู่โรงเรียนชายล้วนอันดับหนึ่งของประเทศ ซึ่งผมคือเด็กที่มีคะแนนน้อยที่สุดในรุ่น คือจริงๆคะแนนสอบผมไม่เลวเลยนะครับ  ออกจะติดอันดับต้นๆ แต่ผมมาตกม้าตายตรงทดสอบร่างกายกับจิตใจผมเลยตกอันดับจนเกือบจะไม่ผ่านอยู่แล้ว

“อ้าว นั้นมันไอ้กระจอกนี่หว่า55555”นักเรียนชายกลุ่มใหญ่กำลังระดมหัวเราะใส่ผมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องเรียนอยู่

“กระจอกว่ะ แม่ง555”หนึ่งในนั้นเอามือมาเชยคางผม กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่แกล้งผมตั้งแต่วันเปิดเรียน ได้ข่าวมาว่าเป็นกลุ่มที่TOPที่สุดในโรงเรียน

“แบบนี้ไม่ต้องมีเมียแล้วมั้ง มีผัวดีกว่า5555”

“ต่ำที่สุด ไม่มีมารยาท พูดจาไม่เหมาะกับสถาบันเลย”ผมพูดเบาๆไม่ให้ใครได้ยินแต่...

“มึงพูดว่าอะไรนะไอ้อ่อน”

“อึก”หนึ่งในนั้นกระชากคอสื้อผม

“เพี๊ย!!!!”แล้วตบเข้าที่แก้มซ้าย เลือดออกที่ข้างมุมปาก ผมแสยะยิ้มเบาๆ ใช้มือผลักพวกนั้นออก

“ไอ้จะ!!!!”

“นักเรียนเคารพ”

“สวัสดีครับคุณครู”ครูมาพอดี เกือบไปแล้ว

“เมื่อสักครู่ ใครต่อยกับใคร เจย์อีกแล้วหรอ หมดคาบมาพบครูด้วย”ผมแทบอยากจะก้มหน้าร้องไห้แต่ต้องอดทนไว้ครับ เดี๋ยวพวกนั้นเห็น

พอหมดคาบ ผมก็ไปพบครูตามคำสั่ง ตอนนี้ผมมายืนอยู่หน้าโต๊ะครู

“นั่งสิ”ครูกล่าว

“ครับ”

“ทำไมเธอถึงปล่อยให้พวกนั้นทำร้ายเธอ”ครูถาม

“ผม...ผมสู้พวกนั้นไม่ได้ครับ ผมพยายามจะสู้แล้ว แต่ผลคือผมก็เละกลับมา”

“เธอควรจะสู้นะ ครูรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เพราะเด็กคนนั้นใช่มั้ย”ครูพูด

“ครับ?”ผมส่งน้ำเสียงสงสัย

“ซอ ยองโฮ ลูกท่านประธานซอ พ่อเลี้ยงของเธอด้วยสินะ”ผมเงียบไป ไม่ตอบอะไร

“ครูอยากจะให้เธอสู้นะ ไม่มีใครแพ้ไปตลอดหรอกนะ”แต่ผมแพ้เขาตลอดเลยนิครับครู ผมพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป

วืดดดดด

“อะ อึก”ผมตกใจเกือบจะส่งเสียงดังแต่มือของยองโฮก็มาปิดปากของผมไว้ ตอนนี้เราสองคนหันมาเผชิญหน้ากันในซอกมืดๆระหว่างห้องพักครูกับห้องน้ำ

“วันนี้นายไปหาฉันบนห้องด้วย พอดีอยากให้ติวอะไรให้หน่อย”ยองโฮพูดเสียงแผ่วเบา

“อืม”ผมตอบรับไป

“วันนี้ครูพ่อกับแม่ของนายไม่อยู่ รีบกลับล่ะ”เขาว่าไว้เช่นนั้นแล้วเดินจากไป

จริงอย่างที่ครูบอกแหละครับ เมื่อก่อน ครอบครัวของผมเป็นครอบครัวที่อบอุ่น มีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ น้องชาย รวมถึงผม เรารักกันมาก จนวันหนึ่งวันที่อากาศวิปริต ถนนไม่เป็นใจ คุณพ่อกับน้องสาวกำลังไปโรงพยาบาลเพราะน้องสาวอาเจียนปวดท้องเหมือนจะอาหารเป็นพิษ คุณพ่อรีบมากจนไม่ทันได้สังเกตรถคัน10ล้อที่กำลังขับมาอย่างรวดเร็ว รถ10ล้อพยายามบีบแตรแล้วแต่คุณพ่อไม่ได้ยินขนสุดท้ายรถก็ชนกัน คุณพ่อของผมสาหัส แต่เสียชีวิตที่โรงพยาบาล น้องสาวผมเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ คุณแม่พาไปถึงที่เกิดเหตุก็ช็อคจนหมดสติ โลกวันนั้นของผมมันหมุนไปหมด ผมที่กำลังจะเข้าม.ปลายปีหนึ่งต้องมาเจอกับเหตุการณ์ที่รุนแรงเช่นนี้

หลังจากนั้นพวกเราก็จัดงานศพให้ทั้งสองคน ผมกับแม่ก็เหลือกันแค่สองคน พอคุณพ่อจากไป ครอบครัวของเราก็เริ่มมีปัญหาทางการเงิน จนวันหนึ่งคุณซอ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคุณพ่อและคุณแม่ก็เข้ามา

ผมพึ่งได้รู้ว่า ที่จริงแล้วคุณซอจะได้แต่งงานกับคุณแม่ของผม ท่านรักกันมาก แต่คุณซอต้องไปเรียนต่อที่อเมริกา และเขาก็ต้องแต่งงานกับแม่ของยองโฮเพราะเหตุผลทางธุรกิจ คุณแม่ของผมก็ยอมรับและตัดใจจากคุณซอแล้วมาแต่งงานกับพ่อของผม ต่อมาอีก14ปี ภรรยาของคุณซอก็เสียชีวิตลงด้วยโรงมะเร็ง ตอนนั้นยองโฮอายุ13ปีแล้ว

คุณซอเข้ามาดูแลครอบครัวของเราในวันที่แย่ และแต่งงานกับแม่ของผม เขารักผมเหมือนลูกคนหนึ่ง พวกเราเข้ามาอยู่ในบ้านของตระกูลซอ และวันนั้นผมกับยองโฮก็เจอกัน เขาเป็นคนที่สุขุม เงียบ ดึงหน้านิ่ง ไม่สามารถเดาได้ว้เขาคิดอะไร ตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่นั้น ยองโฮทำกับผมเหมือนเป็นแค่สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งที่อยู่ในบ้าน ใช้เหมือนทาสทั้งๆที่ก็มีคนรับใช้ โดนด่าจนเสียน้ำตา โดนทำร้ายร่างกายก็มีแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเลือดตกยางออก จริงๆแล้วเขาคงรังเกียจผม รังเกียจแม่ผมที่มาแทนแม่ของเขา หลายครั้งที่คุณซอต้องมาห้ามและทำโทษยองโฮ แต่ก็เหมือนจะทำให้ตัวยองโฮเองเกลียดผมมากกว่าเดิม แต่ผมก็ไม่คิดจะโกรธเขาหรอก ตรงข้ามกันผมกลัวจะทำให้เขาโดนพวกท่านว่าด้วยซ้ำ

ผมไม่รู้ตัวเองด้วยว่าทำไมต้องทนให้ยองโฮทำร้ายจิตใจและร่างกายในบางครั้ง ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ผมเดินออกมาจากซอกนั้นแล้วไปเรียนตามปกติ พอได้เวลากลับบ้านผมก็เก็บของใส่กระเป๋าเตรียมก้าวออกจากห้องเรียน

“ไอ้เจย์”เสียงเย็นๆของจองอู เพื่อนตัวสูงของผมคนเดียวในโรงเรียนนี้ เขาเป็นคนที่เข้าได้กับทุกๆคน ไม่แคร์ที่จะคบผม

“มีอะไรหรอจองอู”ผมถาม

“น่ารักจัง ขอบคุณนะ”“อืม เราไปแล้วนะ”ฟอดดดด  จองอูขโมยห้ามแก้มผมแล้วรีบวิ่งจากไป

“ไอ้...”ผมถูแก้มทำหน้ามุ่ยๆ โดนที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาที่กำลังจ้องมองการกระทำของเขาอยู่

ผมเดินออกจากโรงเรียนไปตามทางเท้า แวะเข้าร้านสะดวกซื้อหาของที่ต้องการแล้วเดินทางกลับบ้านตระกูลซอ

“คุณเจย์ กลับมาแล้วหรอคะ”ป้าคนใช้ยิ้มรับหน้าบานให้ผม

“ครับ ยองโฮกลับมายังครับป้า”ผมถามหาคนที่นัดว่าจะติวกับผม

“อ่อ คุณเธออยู่บนห้องแล้วค่ะ”

“อ้อขอบคุณครับ”

“ทำไมวันนี้ถึงถามถึงคุณยองโฮล่ะคะ เห็นปกติทะเลาะกันบ่อยแท้ๆ”

“พอดีเขามาขอให้ติวให้หน่อยน่ะครับ”ผมยิ้มให้แล้วเดินขึ้นไปหายองโฮ

“ป๊อกๆ”ผมเคาะประตูห้องยองโฮแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับจึงเปิดประตูเข้าไป ห้องว่างเปล่ามีเพียงเสียงน้ำไหลอยู่ คงอาบน้ำอยู่ล่ะมั้ง ผมเดินลงไปนั่งกับพื้นที่มีโต๊ะเล็กวางอยู่ บนนั้นมีหนังสือสองสามเล่ม ผมเลยเอาหนังสือการบ้านวางไว้ ตาผมไล่มองไปตามห้องของยองโฮ ถึงจะเข้ามาบ่อยเพราะโดนใช้งานบ่อยก็เถอะ แต่ก็พึ่งจะมีเวลามานั่งสังเกต ตาของผมไปสะดุดกับรูปที่ติดออยู่ที่ผนังห้อง ผมลุกเดินเข้าไปใกล้ๆก็ต้องตาโต

“รูปเรานิ”มันเป็นรูปผมที่กำลังนอนหลับบนกองหนังสือ ผมสงสัยว่ารูปแบบนี้อยู่ในห้องของยองโฮได้ยังไง ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงน้ำหยุดลง ผมรีบวิ่งมานั่งที่เดิม ยองโฮเดินออกมาจากห้องน้ำพันผ้าขนหนูไว้รอบเอว ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกน้ำ ผมจ้องมองร่างกายที่อิจฉาเสมอเมื่อได้เห็น ร่างกายที่สมควรเหมาะกับโครงสร้างที่ตนมีดูก็รู้ว่านการออกกำลังกายมาอยากดีและสม่ำเสมอ สีผิวที่ก็ไม่ได้ขาวเท่ากับผมมากนัก ใครๆเห็นคงต้องหลงใหล

“มองอะไร”น้ำเสียงเรียบนิ่งทำลายความเงียบระหว่างเรา ยองโฮไหวไหล่เบาๆแล้วเดินไปใส่กางเกงวอร์มสีดำแต่ไม่ได้ใส่เสื้อ ลดแอร์ให้ต่ำลงกว่าเดิมแล้วเดินเช็ดผมลงมานั่งข้างๆผม

“ติวคณิตให้หน่อยดิ วันนี้ครูปาร์คสอนไม่เข้าใจเลย”วันนี้ยองโฮมาแปลกกว่าทุกครั้งที่เคยเจอ อยู่เขาก็เอาคางมาเกยไหล่ผม(ผมเตี้ยกว่าเขา)กลิ่นแชมพูอ่อนๆลอยมาเตะเข้าที่จมูกของผม

“ได้ดิ ไมวันนี้ไม่เห็นด่าเราเลย แกล้งกันอยู่หรือเปล่า”ผมถามไปตรงๆ

“นายไม่ชอบหรือไง ชอบให้ด่าหรอ”ยองโฮเอียงคอถาม

“เปล่า”

“ฉันแค่เหนื่อยอะ ขอพักก่อนได้มั้ย”สิ้นเสียงนั้นไหล่ผมก็หนักขึ้น ยองโฮหลับตาทิ้งน้ำหนักลงมาที่ไหล่เล็กของผม

“ไปนอนที่เตียง”ผมกล่าว ไม่มีเสียงตอบกลับ มีแต่เสียงลมหายใจกับหัวที่กำลังทิ้งลงมาที่ตักของผม ยองโฮหลับแล้ว จริงๆวันนี้ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน ทั้งโดนทำร้าย ใช้พลังงานในการต่อปากต่อคำไปก็เยอะ

“งั้นนอนด้วยดีกว่า”ผมเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มจากเตียงแล้วก็ห่มตัวยองโฮไว้เพราะเขาไม่ได้ใส่เสื้อ หน้าของผมฟุบลงกับโต๊ะและหลับไปในที่สุด

“คะ...คุณ”แม่บ้านตระกูลซอเปิดประตูเข้ามาด้วยความเคยชิน แต่ก็ต้องเงียบปากเมื่อเห็นคุณหนูทั้งสองของบ้านหลับอยู่ ที่แปลกคือยองโฮที่นอนอยู่บนตักของเจย์ เพราะที่ผ่านมาทุกคนในบ้านก็รู้กันทั้งหมดว่ายองโฮทำไม่ดีกลับเจย์ไว้แค่ไหน

21.00น.

เจย์ตื่นขึ้นมาด้วยความว่างเปล่า เห็นเพียงโน้ตสีขาววางอยู่บนโต๊ะ

“ไปบ้านยูตะ กลับดึกๆ”นี่คือสิ่งที่ยองโฮทิ้งไว้ให้ เป็นเรื่องปกติที่ยองโฮจะออกไปปาร์ตี้ที่บ้านยูตะ แล้วเขาจะมาบอกผมทำไม ผมเก็บโน้ตนั้นไว้แล้วเก็บของเดินออกจากห้องของยองโฮแล้วเดินไปเก็บไว้ที่ห้องตนเอง

“ป้าครับ ไม่ต้องรอยองโฮหรอกครับ ผมรอเอง ป้าไปพักเถอะ”ผมบอกกับป้าแม่บ้าน

“ไม่ได้หรอกค่ะคุณเจย์”

“นะครับป้า เจย์รอได้”

“ก็ได้ค่ะ ข้าวอยู่ในห้องครัวนะคะ ป้ารู้ว่าคุณเจย์ต้องลงมาทาน”ป้าแม่บ้านยิ้มให้แล้วเดินไปพักที่ห้องของเธอ ผมมาที่ห้องครัว นั่งทานข้าวคนเดียว ผมชอบนะการอยู่คนเดียวแบบนี้ หลายครั้งเหมือนกันที่ผมบอกคุณซอและแม่ว่าผมจะย้ายไปที่อื่น แต่พวกท่านห้ามไว้ 

จริงๆพวกท่านก็ทราบสาเหตุว่ามาจากยองโฮ แต่ท่านอยากให้ผมอยู่ต่อ ผมไม่อยากให้ยองโฮถูกคุณซอว่าเพราะผม เขาอาจจะรังเกียจผมก็ได้

ทุกครั้งที่เขากลับบ้านดึก ผมก็มักจะเป็นคนคอยเปิดประตูให้เสมอ เขาก็มักจะเย็นชาใส่ผมแต่ช่างมันเถอะครับ ผมทำเพราะผมเป็นห่วงเขา หรือว่าผมหลงรักผู้ชายใจร้ายคนนี้ไปแล้วก็ไม่รู้

“เฮ้อ”ผมถอนหายใจแล้วก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ ไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน ใครมา? ผมเดินออกไปหน้าบ้าน เห็นเป็นยูตะกำลังทำท่าเก้ๆกังๆอยู่หน้าบ้าน ผมเลยรีบวิ่งออกไป

“ยูตะ”ผมทักชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เขายิ้มกว้างให้ผมปนเหนื่อยๆ

“เจย์ช่วยเราแบกไอ้ยองโฮเข้าบ้านทีดิ มันเมามากเลยอ่า”ผมพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหิ้วปีกยองโฮขึ้นไปบนบ้าน

พอมาถึงห้องของยองโฮ ยูตะก็โยนยองโฮไว้ทีเตียงทันที

“คนห่าอะไรว่ะตัวหนักมาก เออเจย์ ช่วยดูแลมันทีนะ”ยูตะทำหน้าเหนื่อยๆ

“ครับ”ผมตอบรับ

“เอองั้นเราไปก่อนนะ”ยูตะลุกขึ้นก้าเท้ามาทางผม

“คนเมาเวลาเพ้ออะไรออกมาส่วนมากมันมาจากส่วนลึกๆขิงจิตใจนะ”ยูตะส่งยิ้มให้อย่างมีนัยๆแล้วเดินออกไป ผมเดินไปส่ง พอเสร็จก็รีบมาดูคนเมาที่นอนโง่ๆอยู่บนเตียง

ผมรีบไปเอากะละมังใส่น้ำหาผ้าผืนเล็กๆแล้วเดินสาวเท้าเข้าไปนั่งบนเตียงข้างๆคนเมา จริงๆผมก็เป็นห่วงยองโฮเหมือนกันนะ

“ยองโฮ”ผมเรียกคนที่เมาบนเตียง

“เจย์หรอ อ่าเจย์”อยู่ๆยองโฮก็คว้าเข้าที่ข้อมือของผมออกแรงกระชากเข้าหาตัว ผมก็ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัวไว้ หน้าเลยเข้าไปกระแทกกับอกแกร่งของยองโฮ คนเมาเอามือมากอดไว้แน่น

“ยองโฮ ปล่อยเรานะ”ผมดิ้นๆไปมา

“อืออเจย์ เจย์รู้มั้ย..วะ ราวหึงเจย์กับ...ผู้ชายโคนนาน”ยองโอมองตาผมจ้องลึกเข้าไปในตาผม

“ยองโฮปล่อยเรานะเราจะเช็ดตัวให้”ผมพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของยองโฮ ยองโฮก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ผมค่อยๆวางกะละมังที่โต๊ะข้างๆ จับคนเมาให้อยู่นิ่งๆ ถึงแม้จะมีมือใหญ่ๆมายุ้มย้ามกับผม แต่ในที่สุดเสื้อของยองโฮก็ออกมาจากตัวเขา

“มาเช็คตัวแล้วนะ”ผมบอกคนเมาแล้วก้มลงไปบิดผ้าขนหนู แล้วนำมาบรรจงเช็คที่โครงหน้าหล่อเหลาของยองโฮ ค่อยๆซับตั้งแต่หน้าผากกว้างไล่จนมาถึงดวงตาลงมาถึงโหนกแก้มแล้วมาที่สันกราม ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ ไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย ต่อมาก็เป็นคอแกร่งที่สาวๆหลายคนเห็นคงอยากกระโดดเข้าไปโอบไว้มีเส้นเอ็นขึ้นเหมือนกำลังกลั้นอะไรบางอย่าง

ผมไล่เช็ดตัวไปเรื่อยๆจนมือมาหยุดที่อกแกร่ง ทุกการกระทำของผมอยู่ในสายตาของยองโฮทุกอย่าง เขาเอามือมาจับที่มือของผมแล้วพามือลากไปเท่าทั้งอก ผมก้มหน้าคางชิดอก ยอมรับว่าเขินครับ ไม่เคยอยู่ใกล้ขนาดนี้ เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากๆ แต่อยู่มือก็หยุดลง ผมเงยหน้าไปมองยองโฮ

“มะ..มีอะไรหรือเปล่า”ผมถามยองโฮ เขาจ้องตาผมอีกแล้ว

“ขอจูบหน่อยได้มั้ย”ทันทีที่สิ้นเสียงยองโฮก็โน้มหน้าขึ้นมาจูบริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็ว ผมตกใจเอามือดันอกของเขาไป ยองโฮพยายามจะสอดลิ้นเข้าไปซึ่งมันก็ไม่ได้ยากเมื่อมาเจอกับคนไม่รู้ภาษาอย่างผม จูบที่ล้ำลึก จาบจ้วง ไม่นานก็ผละออก ผมมองหน้ายองโฮอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่ได้เมา”ยองโฮพูด

“ฉันมีสติครบทุกอย่าง”เขาพูดอีกแล้วเอามือของผมไปทาบไว้บนอก ตรงหัวใจ

“นายรู้มั้ย ว่าตลอดเวลาที่ฉันทำร้ายนาย แกล้งนาย ฉันยอมรับว่าฉันเกลียดนาย”ยองโฮจ้องเข้ามาในตาของผมอีกครั้ง

“แต่ฉันไม่รู้เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มหลงรักนาย อยากดูแลนาย อยากให้นายอยู่ใกล้ นายคงคิดว่าฉันเกลียดนายไปแล้วถึงแกล้งบ่อยๆ.....จริงๆแล้วมันคือวิธีเดียวที่ทำให้ฉันได้อยู่กับนาย”ผมพึ่งเคยเห็นยองโฮพูดยาวๆแล้วจริงจังขนาดนั้น

“นายรู้มั้ยตอนที่นายบอกว่านายจะย้ายออกฉันรู้สึกผิดมาก ฉันไม่อยากให้นายไป”ยองโฮคว้าหัวผมเข้าไปซุกที่อกเปลือยเปล่าของเขา ผมยอมซุกแล้วนอนฟังดีๆ

“ฉันขอโทษที่ทำร้ายนายนะเจย์ ฉันรักนาย”ยองโฮกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ผมพยายามจะขืนตัวออก

“อยู่แบบนี้นานๆได้มั้ย”ยองโฮงหอมเข้าที่ผมของผม

“จริงๆแล้ว คะ...คือ”ผมพยายามจะพูด

“คืออะไรหรอเจย์”ยองโฮหันหน้ามาถาม

“เราว่าเรารักนาย เรารู้สึกแปลกที่นายมาทำดีด้วย เราไม่โกรธนายเลยสักครั้งที่นายทำไม่ดีกับเรา”ผมบอกเสร็จแล้วซุกหน้าลงไปกับอกของยองโฮเหมือนเดิม

“ใจเราตรงกันใช่มั้ยเจย์”

“คะ..คงงั้น”ผมตอบแบบเขินๆ

“เจย์คงเห็นรูปที่เราแปะไว้ที่ผนังแล้วใช่มั้ย”

“นายรู้ได้ไงว่าฉันรู้”ผมทำตาโตใส่ยองโฮ

“คือฉันออกมาหยิบครีมโกนหนวดน่ะ5555 อย่าทำหน้าแมวสิ ฉันเขินแล้วนะ”ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ยองโฮจะทำแบบนี้กับผม หน้าแมวหรอ

“รูปนั้นฉันถ่ายไว้ตอนจะเข้าไปด่านายในห้อง แต่เห็นนายนอนอยู่ นั่นคงเป็นเริ่มต้นที่ฉันเริ่มหลงใหลนาย”ยองโฮลูบหัวผมไปมา เรามองตากันนาน นานจนเรารับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกันอย่างแปลกๆ แต่ทุกๆอย่างมาหยุดที่ริมฝีปากของเราจูบที่นุ่มนวลแต่ลึกซึ่ง ผมจูบตอบไม่เป็น ได้แต่ทำตามอารมณ์ไปจากนั้นเราทั้งสองก็ผละออกจากกัน

“นอนนี้นะเจย์”ยองโฮกล่าวถึง

“หา? อะไรของนาย”ผมกล่าวถึง

“อยากนอนด้วย”ยองโฮอ้อนผม ทุกคน เขาอ้อนผม ผมจะเริ่มเขินแล้วนะ

สุดท้ายผมก็ยอมนอนที่ห้องยองโฮ ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าจูบ

หลังจากวันนั้น ผมกับยองโฮก็ตัดสินใจคบกัน ยองโฮไม่ได้ทำร้ายผมกลับกัน เขาคอยช่วยผมจากพวกที่แกล้งผม ซึ่งทำให้ผมรู้ความจริงว่า ยองโฮมีอิทธิพลในโรงเรียนนี้มากจริงๆ จนตอนนี้พวกเราเข้ามหาลัยกันแล้ว เราใช้ชีวิตตามภาษาคู่รักของเรา

“ยองโฮ”ผมเรียกแฟนของผมเมื่อผ่านร้านร้านหนึ่ง

“อืม มีอะไรครับเจย์”

“เรายากได้”ผมชี้ไปที่หูและหางแมว ยองโฮมองตามตาค้าง

“เอาไปทำอะไรครับ”

“คิกคิก ยองโฮไม่อยากเห็นเราใส่หรอ”

“ครับเจย์”จริงๆผมกับยองโฮก็โตๆกันแล้ว เรื่องแบบนั้นมันก็มีกันอยู่แล้ว

คิกคิก รักของผมมันงงๆแปลกๆเนอะว่ามั้ย

END

#รักงงๆของผมกับยองโฮ  ไปcommentในทวิตติด#ได้เลยนะคะ รักทุกคน อาจจะงงๆไปบ้าง ขออภัยด้วยนะคะ