เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะดังลั่นร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่ง เป็นร้านที่นิยมมากให้ซอย23 เพราะมีอยู่ร้านเดียวแถวนี้ และติดกับหอพักนักศึกษามหาลัยที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่
หน้าใสๆตัวขาวๆหัวทุยๆแก้มอวบๆขะมักเขม้นในการผัดข้าวผัดรวมมิตรทะเลที่ได้รับออเดอร์จากลูกค้าในร้าน
“เฮีย ใหญ่ซีอิ๊ว2”เสียงน้องชายคนหน้าใส
ทายาทเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้ วันนี้เป็นวันหยุด ปกติก็ลูกค้าเยอะอยู่แล้ว
ตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ยิ่งช่วงตอนนี้เป็นช่วงใกล้สอบ
นักศึกษาต่างพากันสถิตอยู่ที่หอไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องไปหาบุพการีที่บ้าน
“ตี๋ รวมโต๊ะ6”เสียงคนหน้าใสสั่งน้องชายให้นำอาหารไปเสิร์ฟ
“ได้แล้วคร๊าบบบบ”เจโน่บอกลูกค้าโต๊ะ6ด้วยรอยยิ้มสดใส
ฉ่า~~~
เพ้งๆๆ
(พยายามคิดว่าเป็นเสียงผัดอาหาร)
เวลาล่วงเลยมาจนถึง 6โมงเย็น
สองพี่น้องได้นั่งพักเนื่องจากลูกค้าลดลงเรื่อยๆ ของที่เตรียมไว้ก็หมดแทบจะไม่เหลือ
“เฮียแจน วันนี้ลูกค้าเยอะเนอะ
ว่าปะ”เจโน่เอ่ยถามแจนพร้อมกับดูดชาดำเย็นในแก้วลายมูมินของแจน
“เอามากินบ้างดิ”เจโน่ยื่นแก้วชาดำเย็นให้
“อืม อันอ้ออ่าเออะแอะ อันอุนอิ(อืม
มันก็น่าเยอะแหละ วันหยุดนิ)”แจนพูดไปปากก็อมหลอดไป เสียงจึงออกมาอู้อี้แบบนี้
“เฮียเอาหลอดออกมาก่อนค่อยพูด”เจโน่แย่งแก้วออกจากมือแจน
แจนทำหน้ามู่ๆใส่
“แล้วนี่อ่านหนังสือยัง
จะมิดเทอมแล้วไม่ใช่หรอ”แจนถามน้องด้วยความเป็นห่วง นี่ก็ปี3แล้ว
“พอดีมีคนติวให้แล้วอะ
อิอิ”เจโน่ทำตาเหมือนสร้างวิมานบนอากาศแล้วมีนางฟ้าบินไปมา
“น้องแจมแจมอะดิ โถ่ๆๆๆ”แจนทำเสียงเยาะเย้ยน้องชายเมื่อพูดถึงคนติวหนังสือ
ก็คงน้องแจมแจมๆแฟนที่คบกันมานานของมัน
ปี๊ดดดดดดด
“บีบแตรทำห่าอะไรว่ะ”เป็นแจนที่ตะโกนออกไปหน้าร้าน
มันคงเป็นกิจวัตประจำวันของคนที่บีบแตรคร่อมมอเตอร์ไซด์อยู่หน้าร้าน วินมอไซค์ซอย11ที่ต้องถ่อขี่มอเตอร์ไซด์มากินข้าวผัดทะเลร้านเขา
ซึ่งจริงๆแล้วมาจีบ
“คนสวยด่าพี่อีกแล้วหรอคะ
งู๊ยยยไม่น่ารักเลยอ่า”พี่จอห์นวินมอไซค์ซอย11ทำหน้าบิดเบี้ยวเมื่อคนสวยของเขาโผล่หน้าออกมา
“เหมือนเดิมใช่ป่ะ”แจนพูดจากระชากเสียง
“ค่ะ เอาเหมือนเดิม
แต่เติมความรักของน้องแจนที่ให้พี่จอห์นด้วยนะคะ พอดีเมื่อวานหวยรับประทานอะค่ะ”จอห์นพล่ามยาวเป็นกิโล
“จะกินไม่กิน หะ!!”แจนอารมณ์เสียกระแทกตะหลิวเสียงดัง
“เชิญคุณลูกค้าทานต่อนะครับ”เจโน่ยิ้มแห้งๆให้กับลูกค้าในร้าน
“อ่อ ช่างมันเถอะพ่อหนุ่ม
ฉันเห็นทะเลาะกันทุกวันเลยนิ”ลุงลูกค้าประจำกล่าว
“ครับ”เจโน่ยิ้มรับแห้งๆ
“เนี้ยทะเลาะกันบ่อยๆเดี๋ยวก็รักกัน
เชื่อลุงสิ
ลุงกับป้าน่ะเมื่อก่อนคู่กัดประจำห้องพอนานๆเข้าได้กันเฉยเลย555555”ลุงหัวเราะดังลั่น
ไม่ทันที่แจนจะได้ยิน เจโน่ก็พลางมองพี่ชายตัวเองกับพี่วินจอห์นยิ้มๆ
3 นาทีผ่านไป
“อ่ะ เสร็จละ 30
บาท”แจนยื่นห่อข้าวผัดทะเลที่เพิ่งผัดเสร็จให้จอห์น จอห์นรับมาพร้อมกับแอบสัมผัสมือของแจน
“อิพี่จอห์น!!!! เอาอีกแล้วนะ”แจนดุเสียงเข้มทำหน้ายักษ์ใส่จอห์น
“แหม่นิดหน่อยเอง นี่จ่ะ30บาท
ทอนให้พี่ด้วยนะคะ
พี่น่ะเก็บตังทอนค่าข้าวร้านน้องแจนไว้เป็นสินสอดขอน้องแจนเลยนะคะ ไม่งั้นพี่ไม่ให้แบงก์ร้อยทุกวันหรอ”จอห์นพูดพร้อมยิ้มตาเป็นสระอิ
“อ้าวหรอ งั้นดี
งั้นแจนไม่ทอนแล้วกันนะ”แจนชักเงินทอนออก
“อุ๊ยน้องแจนอ่า
พี่ต้องกินต้องใช้นะคะ”จอห์นโอดครวญบิดไปมาวิดมอเตอร์ไซค์จะล้ม
“อ่ะ
เอาไปแล้วก็รีบๆกลับไปได้แล้ว”แจนส่งเงินทอนให้
“พี่ไปแล้วนะคะ
อย่าบ่นคิดถึงพี่นะคะ เดี๋ยวจะไปบอกรักในฝันนะคะ โน่ มึงดูด้วยนะ
เฮียมึงพูดคิดถึงพี่เมื่อไหร่บอกพี่ด้วยนะ”จอห์นตะโกนเข้าไปในร้านให้ดังไปถึงเจโน่
“มึงจะไปไม่ไปอิพี่จอห์น”แจนตั้งท่าจะเอาตะหลิวฟาดหน้าจอห์น
“ได้เลยครับว่าที่พี่เขย”เจโน่ตะโกนออกไป
ว่าแล้วจอห์นก็สตาร์ทรถให้บึ่งออกไป แจนหันมาทำหน้ายักษ์ใส่น้องชาย
เจโน่เห็นแบบนั้นก็รีบหนีขึ้นไปบนห้อง
“พ่อหนุ่มเก็บตังลูก”แจนปรับสีหน้าทันทีเมื่อได้ยินเสียงลูกค้าเรียกให้ไปเก็บเงิน
“คร๊าบบบ”หันมายิ้มหน้าบานแล้วบิดก้นไปเก็บเงินทันที
บนโต๊ะอาหารเย็น
อาหารหลายอย่างถูกจัดใส่ภาชนะ
ข้าวสวยร้อนๆกำลังถูกตักใสจานโดนเจโน่
“เฮีย”เจโน่เรียกแจนเมื่อตนนั่งประจำที่เรียบร้อย
“หื้ม”แจนเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือ แล้วตักขาวขาหมูเข้าปาก
“เฮียรู้สึกดีกับพี่จอห์นบ้างมั้ย”เจโน่เริ่มประเด็น
“ถามทำไมว่ะ”แจนพูดทั้งๆที่ช้อนตักข้าวยังคาปาก
“พี่จอห์นเขาจีบเฮียมาตั้งแต่ผม10ขวบแล้วนะ
เวลาเรามีปัญหาพี่เขาก็อาสาช่วยเรา มาจีบทุกวัน ไม่ใจอ่อนบ้างหรอ
กิ๊วๆๆๆ”เจโน่ทำเสียงล้อเลียน
“พอเลยกินข้าวไป”แจนทำหน้าอมลมใส่เจโน่แล้วหันมาสนใจกับข้าวขาหมูต่อ
21.00น.
หลังจากเก็บร้านเสร็จ
แจนก็ไปทานข้าวเย็นและอาบน้ำสระผม ตอนนี้ก็นั่งเช็ดผมอยู่ในห้องนอนตนเอง
“เฮ้อออ เหนื่อยจังเลย”แจนพูดกับตัวเอง
มือก็ยีผมไป
“ใครว่าไม่ใจอ่อนบ้างล่ะ
มันก็มีบ้างแหละ แต่ช่างมันเถอะ”แจนพูดยิ้มอยู่คนเดียว
จริงๆเมื่อก่อนแจนเป็นรุ่นน้องจอห์นตอนอยู่ประถม
เนเกคาคาอิบวาบวา~~~~~~~(เพลงBossท่อนจองอู 55555)
(สวัสดีครับแจน)ปลายสายเอ่ยทักทายแจน
“อ้าวรุ่นพี่อู๋ สวัสดีครับ
สบายดีมั้ย”แจนยิ้มแป้นสดใสเมื่อรุ่นพี่ที่แอบตอนมหาลัยโทรมา
(สบายดีสิ
นี่พี่กลับมาถึงไทยแล้วพรุ่งนี้จะแวะไปชิมฝีมือแจนนะ)พี่อู๋ทำเสียงน่ารักส่งมาถึงแจน
“จริงๆนะ
พี่อู๋จะมาจริงๆนะ”แจนแสดงอาการตื่นเต้นกลิ้งไปมาบนเตียงกว้าง
(แน่นอนสิ พี่ต้องไปหาเราอยู่แล้ว)ทั้งสองคุยกันยาวจนแล้วล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนครึ่ง
ฝ่ายอู๋เองที่ขอตัวไปนอนพักก่อน สายจึงตัดไป
“งู๊ยยยยยๆๆๆ พี่อู๋มาหา พี่อู๋มาหา
พี่อู๋มาหา ต้องรีบนอนแล้วเรา”แจนพูดคนเดียวยิ้มเขินไปมาเหมือนโดนขอเป็นแฟนตอนป.3
เช้าวันต่อมา
รถคันหรูมาจอดอยู่หน้าร้านอาหารขอแจน
ฝ่ายแจนเองก็ก้มหน้าก้มตาผัดคั่วไก่ที่มีลูกค้าหน้าร้านมายืนรอ
“อ้าว พี่อู๋”แจนเงยหน้าขึ้น
พร้อมส่งยิ้มแสนสวยไปให้อู๋
“พี่เอาผัดซีอิ๊วไข่เยอะๆนะ”อู๋สั่งเมนูที่ตนกินเป็นประจำเมื่อมาที่นี่
“รับทราบครับ”แจนยิ้มรับแก้มแทบปริ
อู๋เข้ามานั่งในร้าน ทันใดนั้นเองเจโน่ก็โผล่ออกมาจากหลังร้าน
“อ้าว
ใครมานั่งตรงนี้ว่ะ”เจโน่แสยะยิ้มให้กับอู๋ที่นั่งปั้นหน้าอยู่ที่โต๊ะ
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะครับน้องโน่”อู๋ทักทายเจโน่ด้วยเสียงที่กดต่ำ
รู้ๆกันอยู่ว่าอู๋น่ะไม่ธรรมดา เจโน่รู้ดี แต่เฮียของเขาน่ะสิ ใสซื่อจนไม่รู้อะไรเลย
บี๊บบบบบบบบ
“น้องแจนนนนนนน
จะ...”จอห์นขี่ร้านมาถึงหน้าร้านเสียงตะโกนดังตั้งแต่ปากซอย
พร้อมกับยิ้มหน้าบานมาให้แจน แต่กับตั้งสะดุดเมื่อเห็นแจนกำลังคุยงุงิกับอู๋
“น้องแจนใครอะครับ”อู๋ดึงหน้าตึงลงเมื่อหันมาเผชิญหน้ากับจอห์น
“ก็แค่วินมอเตอร์ไซด์แถวนี่อะครับพี่อู๋
อย่าไปสนใจเลย”แจนตอบยิ้มๆไปให้อู๋ ฝ่ายจอห์นเองก็เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ
“อ้าวพี่จอห์นมาพอดีเลย
เข้ามาช่วยอะไรโน่หน่อยดิ”เจโน่ที่ยืนอยู่ในร้านเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงรีบวิ่งไปจับแขนพี่วินหน้าฝรั่งหน้าร้านแล้วกระชากเข้าไปในร้าน
“เร็วดิๆๆ
เดี๋ยวมันจะพัง”จอห์นไม่ลดละในการจ้องหน้าของอู๋ จนลับสายตาเข้าไปในตัวตึก
“มันเป็นใคร”พอจอห์นขึ้นมาบนห้องของเจโน่ก็รีบสะบัดแขนออกแล้วถาม
“มันชื่ออู๋ เป็นรุ่นพี่ที่เฮียแจนชอบมาตั้งแต่ปี1
มันชอบมาตามเฮียแจน มาทำดีกับเฮียแจน พอมันเห็นเฮียแจนเล่นด้วยมันเลยเอาใหญ่ ผมเห็นมันออกไปคั่วกับผู้หญิงที่อื่นทั้งๆที่เพิ่งจะมาส่งเฮียแจน
ทำเหมือนเฮียแจนสำคัญ ผมว่ามันต้องหลอกฟันเฮียแจนแน่ๆ
ประวัติมันเยอะ”เจโน่เล่าในจอห์นฟัง
“วันนั้นอะ
ผมเห็นมันอะจูบกับเฮียแจนหน้าบ้านตอน3ทุ่ม แล้วก็ขอเฮียแจนคบบอกว่ารักเฮียแจนแล้วมันทำทีเหมือนจะไซร้คอเฮียแจน
เฮียผมมันก็ผลักออก ตบไปทีหนึ่ง ตอนนั้นไม่คุยกันไปนาน ทีพอมาวันนี้ก็กลับมาคุยกับ
พี่เชื่อปะ หลังจากคืนที่เฮียแจนตบมันไปอะ
พอเช้ามาผมก็เห็นมันออกมาจากม่านรูดกับดาวนิเทศฯมอผมอะพี่”เจโน่เล่าเรื่องของอู๋ให้จอห์นฟังต่อ
“แล้วมันจะผิดไงว่ะ พี่มึงก็โสด
มันก็คงร่อนไปวันๆ”จอห์นแย้งขึ้นมาอย่างสงสัย
“พี่ไม่รู้หรอว่าเฮียผมอะเป็นสมบัติคณะ
ไม่เคยมีชายใดหรือหญิงใดได้ครองหัวใจสักคน หน้าตาแม่งก็ดี เดือนบริหารเลยนะพี่
พี่จะจีบเฮียนี่พี่ไม่รู้ห่าอะไรเกี่ยวกับเฮียเลยหรอ ผมได้ยินมาว่าเฮียผมอะเคยเกือบโดนผู้ชายในคณะจับทำเมียด้วย
มันบอกกันว่าถ้าใครได้เป็นผัวเฮียผมก็.....อะนะ”เจโน่ทำหน้าจริงจังและสงสารเฮียตัวเองในเวลาต่อมา
“แล้วพี่จะไปสู้อะไรกับรุ่นพี่ของแจนคนนั้นได้
พี่ไม่รวย ไม่ได้ดูดีแบบเขานิ”จอห์นมีสีหน้าน้อยใจเล็กๆที่ตนไม่สามารถไปเทียบอะไรติดกับอู๋ได้เลย
“มันต้องได้ดิพี่
หนึ่งแหละคือผมไม่ชอบขี้หน้ามัน สองคือพี่ชอบเฮียแจนอะ
พี่ต้องชอบเฮียแจนให้ตาสว่างกับคนชั่วๆแบบนั้นดิ”เจโน่กอดแขนจอห์นโอดครวญ
“เอาก็เอา
เพื่อน้องแจน”จอห์นหันมามองหน้าเจโน่น้ำเสียงจริงจัง
“งั้นเราออกไปนั่งหน้าร้านกัน”ทั้งสองพากันออกมาจากข้างในตัวร้านมาที่หน้าร้าน
นั่งโต๊ะที่ไม่ไกลโต๊ะที่อู๋นั่งอยู่มากนัก
แจนยังคงคุยกับอู๋เสียงเจื้อยแจ้วทำหน้าตาน่ารักน่าฟัดเป็นไหนๆ
จอห์นเห็นแล้วไฟอิจฉาลุก
“แจน
พี่เอาผักทะเลเหมือนเดิมนะ”จอห์นตะโกนสั่งข้าวแจนไป
“วันนี้กินนี่หรอ”แจนหันหน้าสงสัยมาใส่จอห์น
จอห์นมองกลับ
“อืม อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ว่าแต่
น้องแจนใส่ใจพี่หรอคะ”จอห์นทำหน้าเขินๆส่งไปให้แจน
“เปล่า แจนแค่กลัวประเทศไทยหิมะตก
ปกติเห็นห่อกลับบ้าน”แจนทำหน้าเหม็นๆใส่จอห์น มั่นหน้าเหลือเกิน
“จะนับว่าเป็นห่วงแล้วกันนะคะ”ประโยคนี้จอห์นหันหน้ามาหาอู๋เย้ยๆ
“น้องแจน”เป็นเสียงของอู๋ที่เรียกแจนขณะกำลังง่วนอยู่กับหน้าเตา
จนแจนหันมา
“คืนนี้ไปเลี้ยงที่ผับNC
NICE มั้ยครับ มีแต่คนบ่นว่าคิดถึง
อยากเจอนางฟ้าสมบัติ
คณะ”แจนชั่งใจอยู่นาน
“มีเพื่อนพี่แล้วก็เพื่อนในคณะแจนด้วยนะ”อู๋ยังคงรบเร้า
“พี่ผมนอนดึกไม่ได้เดี๋ยวหน้าแก่”เจโน่ลอบตอบแทนพี่
“พี่ไม่ได้ถามเรานะครับน้องเจโน่”แจนที่กำลังจะด่าเจโน่ออกไปถึงกับหยุด
“ไปก็ได้ครับ”แจนตอบตกลง
ทั้งจอห์นและเจโน่เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ อู๋หันมายิ้มใส่ทั้งสองเย้ยๆ
“งั้น3ทุ่มพี่มารับหน้าร้านะครับ
งั้นพี่ไปก่อนนะ”อู๋ยื่นแบงก์สีแดงให้แจน
“ไม่ต้องทอนนะครับ”อู๋ยิ้มให้แจนแล้วออกจากร้านไป
“ทำไมเฮียไม่ตอบปฏิเสธไปอะ
รู้ทั้งรู้ว่าเขาเอาไปทำอะไร”เจโน่ทำหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงก็เช่นกัน
“เขาคงไม่ทำอะไรเฮียอีกแล้วล่ะมั้ง
อีกอย่างจะได้ไปเจอเพื่อนๆด้วย”แจนตอบปัดๆ
“งั้นผมไปด้วย”เจโน่แย้ง
“เฝ้าร้านไป 5ทุ่มเฮียกลับเอง”
“และถ้าเกิดมันทำอะไรเฮียขึ้นมาอะ”
“คงไม่ทำแล้วมั้ง
เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แล้วไอ้พวกพนันต่างๆนานามันก็คงจบไปนานแล้วล่ะ”แจนตอบไป
เจโน่มีสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างมาก จึงหันหลังกลับมาหาจอห์นที่นั่งกินข้าวแบบจะกินจานเข้าไปด้วย
“ว่าไงโน่”จอห์นรู้ดีว่าโน่คิดอะไรอยู่
“พี่จอห์น 3ทุ่ม10นาทีว่างปะ
จะให้ไปช่วยตามเฮียแจนที ผมเป็นห่วงเฮียอะ”
“ว่างๆ เพื่อน้องแจนพี่จอห์นว่างเสมอ
แล้วเจอที่ไหนอะ”
“แถวหน้าร้านก็ได้พี่
พี่มารอก่อนก็ได้ พอพี่แจนไปค่อยตาม”
“ได้ๆ งั้น3ทุ่ม10นาทีพี่มารับ”
เวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลานัดของอู๋และแจน
“เฝ้าบ้านดีๆนะ”แจนบอกไว้เจโน่ไว้แค่นั้นแล้วรีบขึ้นรถของอู๋ไป
พอแล่นลับตาไปจอห์นจึงขี่มอเตอร์ไซค์ออกมา
“ผับNC NICE พี่จอห์น”เจโน่บอก
“ทำไมวันนี้พี่แต่งตัวดีจัง
ผมเห็นแต่พี่ใส่ขาสั้นเสื้อยืด รองเท้าแตะเกือบขาด”เจโน่มองจอห์นอย่างพิจารณาถี่ถ้วนหัวจรดเท้าแล้วมองขึ้นจากเท้าจรดหัว
วันนี้จอห์นใส่เชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมบน2เม็ดพับแขนเสื้อเล็กน้อย
กางเกงสีดำขาดเข่า มีสร้อยเงินเล็กๆที่คอ ข้อมือมีกำไรสีเงิน
ผมที่ได้รับการเซ็ตมาแต่ไม่มาก มีต่างหูห่วงสีเงินอันไม่ใหญ่มากที่ติ่งหูซ้าย
รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา และด้วยความที่สีผิวของจอห์นขาวพอสมควร
มันเลยทำให้วันนี้จอห์นดูหล่อขึ้นมาก เอาเป็นว่าคนละคนกับเมื่อกลางวันเลยดีกว่า
“รอสักครู่ พี่โทรหาเจ้าของผับก่อน
จริงๆแล้วนั่นน่ะถิ่นพี่ เพื่อนพี่เป็นเจ้าของ”
“จริงดิพี่ งั้นดีเลย”
“แล้วพี่ไปเอาดูคาติใครมาขี่”
“ของพี่เองแหละ”เจโน่ทำหน้าอึ้งๆ
“มีตังซื้อหรอ”
“ป่าว พ่อซื้อให้เป็นของขวัญ
พ่อที่อเมริกาอะ”
“เรียบร้อยละ
ไปกันเถอะ”จอห์นส่งหมวกกันน็อคให้เจโน่แล้วพากันมุ่งหน้าไปที่ผับ
ณ ผับNC NICE
เสียงดนตรีบรรเลงสอดประสานกับผู้คนมากมายในผับกำลังโยกย้ายส่ายเอวไปมา
บ้างก็มีลากกันออกจากFloorแล้วไปนัวกันที่โต๊ะต่อ
บ้างก็มีคนเหงาอกหักมานั่งช้ำใจให้บาร์เทนเดอร์จัดเหล้าราคาแพงปลอบใจ ทุกสิ่งอย่างที่กล่าวมานี่ทำให้แจนรู้ว่า
กูมาทำอะไรที่นี่
“น้องแจนครับ พี่ชงให้นะครับ”รุ่นพี่เพื่อนพี่อู๋กำลังจะทำท่าเป็นชงเหล้าเบอร์แรงให้แจน
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ดื่ม”แจนปรามไว้พร้อมเบนสายตาไปที่ดีเจในผับที่กำลังเปิดเพลงเพลงที่คิดว่าทุกคนในผับจะเต้นจนกว่าโลกจะแตก
(ทำไมวันนี้การ์ดลงเยอะจัง)แจนคิดในใจ
“น้องแจนครับ
ไปเต้นกันหน่อยมั้ยครับ สักเพลงก็ยังดี”อู๋เอ่ยขึ้น ทีแรกแจนจะทำท่าว่าไม่ไป แต่ก็ทนเสียงรบเร้าไม่ไหว
“กะ ก็ได้ครับ”อู๋รีบลุกขึ้นจูงแจนไป
แต่ก็แอบหันหลังมายกยิ้มให้กับเพื่อนในกลุ่ม
“แจน เราไปด้วยสิ”เพื่อนในโต๊ะของแจนกล่าว
พี่อู๋ก็ไม่ได้ขัดอะไร ดีซะอีก แผนจะได้สำเร็จ
ฝ่ายจอห์นและโน่
เมื่อมาถึงบริเวณประตู จอห์นก็แสดงบัตรลับพิเศษที่การ์ดที่นี่รู้ดีว่าเขาเป็นใคร
“เชิญครับคุณจอห์น”การ์ดผายมือให้
จอห์นไหวไหล่เล็กน้อยพร้อมกับจับมือพาเจโน๋เดินตามเข้าไป
ทั้งสองต้องฝ่าฝูงชนที่แออัด มีหญิงบางคนส่งสายตาให้ทั้งสองแต่ก็ต้องยิ้มแห้งๆส่งให้ไป
บางรายถึงกับเดินมายั่วยวนก็มี แต่โทษที พี่จอห์นไม่สน
จอห์นได้จองโต๊ะวีไอพีไว้ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวและสามารถมองเห็นทุกอย่างในผับนี้ได้
“ไหนโต๊ะพี่แจนอะพี่จอห์น”เจโน่เอ่ยขึ้น
“ตรงนั้นไง”จอห์นเอ่ยพร้อมชี้ไปยังโต๊ะที่มีร่างขาวนั่งอยู่
ด้านข้างก็มีไอ้อู๋มารหัวใจประกบอยู่
“โน่ มึงดูดิ”จอห์นชี้ให้โน่มองไปที่ดต๊ะของแจน
เห็นแจนกำลังลุกขึ้นยืนพร้อมอู๋แล้วจะมุ่งหน้าไปที่Floor จอห์นสังเกตเห็นอู๋แอบยกยิ้มให้กับเพื่อนที่นั่งที่โต๊ะก่อนเดินจากไป
ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นชายที่นั่งในโต๊ะนั้นกำลังใส่อะไรบางอย่างลงไปในแก้วของแจน
คนมันสายตาไกลอะนะ
“แล้วจะทำไงต่ออะพี่”เจโน่เอ่ยถาม
“พี่จะรอดูต่อไป”
“เป็นไงแจน เหนื่อยมั้ย”อู๋เอ่ยถามแจนที่หน้าแดงเหงื่อตก
คงเพราะไม่ได้ปลดปล่อยตัวเองกลางผู้คนแบบนาน
“เหนื่อยดิพี่ เพลงก็มันอยู่นะ5555”ทั้งสองพากันมานั่งที่โต๊ะ
เพื่อนของอู๋ส่งสัญญาณให้ อู๋พยักหน้าเบาๆ
“อะ แจน ดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะ”แจนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มรับแก้วน้ำเปล่านั้นมาแล้วดื่มอย่างไม่นึกระวัง
อู๋ลอบยิ้มเบาๆ เวลาล่วงเลยมาประมาณ5นาที ฤทธิ์ของยาก็เริ่มแสดง แจนรู้สึกมึนหัว
อากาศรอบตัวร้อนแปลกๆ เห็นอะไรไม่เต็มตานัก
“เอ่อ พี่อู๋ แจนขอตัวกลับก่อนนะ”แจนทำท่าจะลุกแต่ก็ถูกอู๋ฉุนรั้งเอวจากด้านหลัง
“จะไปไหนครับน้องแจน จะกลับไงมากับพี่ไม่ใช่หรอ
ให้พี่ไปส่งนะครับ”อู๋กล่าว
ตอนนี้แจนรู้สึกว่ากำลังต่อต้านกับอะไรบางอย่างภายในกาย
“เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าครับ แจนโบกแท็กซี่ได้”อู๋ไม่ยอมปล่อยแจน
จับให้แจนนั่งลง ด้วยความที่แจนเริ่มประคองสติไม่อยู่จึงล้มลงไปกับอกพี่อู๋
“พี่อู๋จะทำอะไรอะครับ”แจนร้องขึ้นเมื่ออู๋เริ่มรุกซุกคอของตน
“ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่รักแจน จุ๊บ
แจนรู้มั้ย ตลอดเวลาที่พี่ไปอยู่ต่างประเทศ พี่คิดถึงแจนแค่ไหน”อู๋ไม่ว่าปล่อยสอดมือเข้าไปในเสื้อของแจน
บีบเข้าที่เอวคอด ปากก็พรมจูบ
“อ๊ะ พะ พี่อู๋ ปล่อยแจน ปล่อย
ปล่อยกู!!!”แจนเริ่มมีน้ำโหดิ้นไม่ยอมหยุด
ภาพตรงหน้าคือกลุ่มเพื่อนของพี่อู๋ส่งยิ้มมาให้
“ไอ้เลว ไอ้ชั่ว มึงปล่อยกู”แจนออกแรงดิ้น
ถึงจะไม่สามารถสู้เขาได้แต่ก็ขอให้ได้สู้ เวลาที่อู๋สัมผัสร่างกายของตน
แจนรู้สึกแปลกๆในกายไปหมด
“จะ จอห์น ช่วยแจนด้วย”แจนพูดแต่เพียงเบาๆ
“มึงจะทำอะไรแจนอะ!!!”จอห์นถลาเข้ามาแยกแจนออกจากอู๋ ผลักแจนไปหาโน๋แล้วเข้าไปต่อยอู๋
พลั๊ก!!!
“มึงเป็นใคร เสือกเหี้ยอะไรด้วย อ้อ
ไอ้วินกระจอก พลั๊ก!!”อู๋ถูกจอห์นต่อยเข้าไปที่โหนกแก้มสองรอบจนปากแรง
การ์ดที่บอกกับพี่ที่เป็นเจ้าของที่นี่ไว้ก็กูกันเข้ามาระงับเหตุ
“ไอ้เหี้ย!!! มึงปล่อยกู!!กูจะเอาเลือดมันออก”อู๋จะเข้ามาต่อยจอห์น
แต่ก็ถูกการ์ดร่างยักษ์ล๊อคเอาไว้
“เอามันออกไป”จอห์นกล่าว
“เดี๋ยวพี่จอห์น”แจนเอ่ยเสียงดัง
พยายามประคองร่างเดินมาประจันหน้ากับอู๋
เพี๊ยะ!!!!
เสียงตบดังลั่นร้าน
ผู้คนที่หยุดดูเหตุการณ์นี้อยู่ถึงกับตาลุกวาว ฝ่ายอู๋เองก็หน้าหัน
ปากเต็มไปด้วยเลือด เพื่อนในโต๊ะทุกคนผวาหน้าซีดกันตามๆไป
“นี่ คะ คือรางวัล
สำหรับความเหี้ยที่มึงมอบให้กูในวันนี้”
ฟุบบ
“เอ๊ยแจน”เป็นจอห์นที่รีบมาคว้าร่างแจนก่อนที่จะสลบไปกับพื้น
“พวกมึงเคลียร์ให้กูด้วย บอกไอ้วาว่าถ้ามีอะไรเสียหายเดี๋ยวกูจ่าย”จอห์นหันไปบอกกับการ์ดร่างยักษ์ก่อนจะแบกร่างแจนออกไปจากผับ
รถยนต์คันหรูมาเทียบอยู่หน้าลานจอดรถ
“โน่เอาพี่แจนขึ้นรถไปนะ
พี่จะขี่มอเตอร์ไซค์ตามไป”จอห์นกล่าว
“ขอบใจแจมแจมมากนะ”โน๋พูดกับแฟนของตน
“เรื่องแค่นี้สบายมาก ยังไงก็พี่แฟน
ครอบครัวเดียวกัน”แจมว่าก่อนที่โน่จะแบกร่างแจนถึงรถแล้วบึ่งไปที่บ้านแจน
จอห์นก็ขี่รถตามไปติดๆ
ณ บ้านแจน
“มาเดี๋ยวพี่แบกแจนถึงไปเอง
โน๋ไปเปิดบ้าน”พอรถจอดที่หน้าบ้าน จอห์นก็รีบวิ่งมาแบกแจนลงจากรถของแจม
“ตัวเองกลับบ้านไปพักเถอะ
รบกวนตัวเองมามากแล้ว ขอบคุณนะ”เจโน่กล่าวกับแจมหลังจากเปิดบ้านให้ว่าที่พี่เขยพาพี่แจนขึ้นห้องไป
“ไม่เป็นไรหรอตัว สบายมาก งั้นเราไปก่อนนะ
จุ๊บ”จุ๊บที่ริมฝีปากอย่างนุ่มนวลส่งท้ายแล้วยิ้มตาสระอิให้กันจากนั้นรถก็ออกตัวไป
ฝ่ายจอห์นที่แบกแจนขึ้นมาที่ห้องนอนก็รีบหาผ้ากับกะละมังมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แจนเพื่อระบายความร้อนจากฤทธิ์ยา
อาจจะมีเคลิ้มกับเสียงอืออ่าของแจนและร่างกายขาวๆนั่น
แต่เขาก็ยังมีความเป็นลูกผู้ชายพอ เขาไม่ให้เราก็ไม่เอา รอเขาให้เอาค่อยเอา555555
“จะ จอห์น พี่จอห์น”แจนเอ่ยออกมาเมื่อได้สติรางๆ
“ครับน้องแจน เป็นไงบ้าง”จอห์นรีบเข้ามาดูอาการแจนเมื่อได้ยินเสียง พลางจับมือร่างขาวไว้แน่น
“งึก จะ แจนยังปวดหัวนิดหน่อย งึก
ขอบคุณนะครับ”แจนยิ้มให้จอห์น
จอห์นตาค้างตกตะลึงในหัวมีแต่เสียงรถพยาบาลวิ่งผ่านไปมา ช่วยด้วยครับกู้ภัย
มีขาวๆครับกำลังทำผมตาย
จอห์นเฝ้าดูแลแจนไม่ห่าง
โน่ที่เข้าเห็นก็บอกให้จอห์นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อก่อนแล้วก็ให้ค้างที่นี่ไปเลย
เช้าวันต่อมา
แสงแดดทอประกายผ่านหน้าต่างที่ม่านปิดไม่สนิท
สองร่างนอนกอดกันอย่างเข้าหาความอบอุ่นซึ่งกันและกัน แจนค่อยๆลืมตาขึ้น
ปรับโฟกัสนิดหน่อย
ภาพตรงหน้าคืออกของใครไม่ทราบแน่แต่อุ่นมากเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าเป็นจอห์น
ตอนแรกก็ตกใจว่าทำไมจอห์นถึงมานอนตรงนี้ พยายามใช้ความรู้สึกเช็คร่างกาย
พารู้ว่าไม่ได้เป็นอะไรมาจึงค่อยๆปลุกอีกคน
“พี่จอห์น”แจนปลุกคนตัวโตที่นอนขี้เซาอย่างเบาๆ
“อือ อืมหื้ม ว่าไงครับน้องแจน”จอห์นผละแจนออกเพื่อจะให้เห็นร่างขาวได้ถนัดขึ้น
“แจนจะไปเปิดร้าน”
“อ้อครับ ตอนนี้เป็นไงบ้าง
ดีขึ้นมั้ย”
“อืม
ก็ดีถึงนะครับแต่เมื่อคืนต้องขอบคุณพี่จอห์นจริงๆนะ
ไม่รู้ว่ามาได้ไงแต่ขอบคุณนะครับ”แจนกล่าวขึ้น
“มาเพราะรักไงครับ”แจนทำหน้าเหม็นกับประโยคเมื่อสักครู่
“แจนลงไปล่ะ พี่จอห์นก็ตามลงมานะ
จุ๊บ”สัมผัสแผ่วเบาที่แจนส่งมอบให้จอห์นที่ริมฝีปากทำให้จอห์นหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“คึกคึก คิกคิก”แจนยิ้มขำแล้วเดินออกจากห้องไป
“รอพี่ด้วยสิคร๊าบบที่รัก
ยาใจของพี่”จอห์นรีบกระโดดออกจากเตียงวิ่งตามไป
“อ้าวพ่อหนุ่ม
ทำไมวันนี้เอ็งมาเปิดร้านคนเดียว”ลุงขสประจำถามขึ้น
“พอดีพี่ผมยังไม่ตื่นอะครับ”
“รอพี่ด้วยสิคร๊าบบที่รัก
ยาใจของพี่”เมื่อแจนเดินลงมาก็ไปสะดุดเข้ากับลุงขาประจำที่มองยิ้มอย่างนัย
ตามมาด้วยจอห์นที่ไม่ทันมองว่ามีใครอยู่คว้าหมับเข้าที่เอวของแจน
“ที่รักอ๊า ไม่รอพี่เลยนะครับ”จอห์นหอมซอกคอแจน
“มันจะมากไปแล้วมั้ยไอ้พี่จอห์น”แจนทำหน้ายักษ์ใสจอห์น
“แหม่ลุงก็ว่าทำไมพี่เอ็งไม่ตื่น
เมื่อคืนคงหนักไปหน่อยใจมั้ยล่ะ บอกแล้วทะเลาะกันมากๆสุดท้ายก็ได้กัน5555”ลุงหันมาพูดกับโน่ที่ทำหน้ายิ้มสระอิอยู่
แจนได้ยินก็รีบถีบจอห์นออกแล้ววิ่งไปแก้ตัวกันลุง
“เอ๊ยเปล่านะครับลุง
พวกเรายังไม่ได้กัน ลุงอย่าคิดเอง”แจนรีบแก้ตัวหน้าตาตื่น
“วันนี้ยังไม่ได้สักวันก็ต้องได้ใช่มั้ยลุง”จอห์นที่วิ่งตามาติดๆก็เสริมเข้า
“ใช่555555”แล้วทุกคนยกเว้นแจนก็หัวเราะลั่น
ฝ่ายแจนก็ทำหน้ายักษ์บิดก้นไปหลังบ้าน
“รอพี่ด้วยครับน้องแจน”
END
คอมเม้นต์#หยาดเหงื่อเพื่อน้องแจน
#วินหล่อพ่ออยู่อเมริกา อันนี้ชมพี่จอห์น5555
คำผิดอะไรหรือภาษาจะแปลกไปขออภัยให้ไรท์ด้วยนะคะ ไรท์แยกโลกภาษาเริ่มไม่ออกแล้ว ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ ฝากรี ฝากคอมเม้นต์ให้ด้วยนะคะ ใครรัก2คู่นี้แบบไรท์ จับมือกันค่ะ ขอบคุณนะคะ^-^
